De beste wolwinkel van Gent

Weet je nog, ‘ de beste wolwinkel van Gent’? die is niet meer. Eind september sloot Dumpie’s wolhuis de deuren, na vele jaren en vele klanten van breiplezier te hebben voorzien. Waar dit nieuws me in eerste instantie lichtjes paniekerig maakte, zag ik het al snel als een kans. Waarom niet zelf een wolwinkel in Gent beginnen? Een gek idee werd een plan, en een plan werd steeds concreter, tot het uiteindelijk werkelijkheid werd. En zo kwam het dat ik eind oktober Wolhuis Wolder opende. Ik kon de stock van Dumpie overnemen, waardoor de cashmere en mohair waar ze zo bekend om was nog steeds kan gekocht worden. Daarnaast werd de winkel gevuld met verschillende merken, bekend en minder bekend. Zo kan je bij Wolhuis Wolder haak- en breiwol van onder andere Annell, Geilsk, Atelier Marie Paula, Mohair by Canard, Knitting by Olive en ONline kopen.

Ben je in de buurt, spring zeker eens binnen om de winkel te verkennen. Kijk ook onze op onze website, er is ook een online winkel en een heleboel workshops.

Dip dye twee

Toen ik dit voorjaar voor mijn werk in Amsterdam moest zijn, bracht ik uiteraard weer een bezoekje aan Stephen & Penelope. Mijn zussen waren een weekendje mee, en Ine koos voor zichzelf twee kleuren (Winesap en River) van Quince & Co Osprey wol, voor haar variant van de dip dye sjaal. Die ik natuurlijk mocht breien.

Liefdesdeken

Op 30 juli trouwde één van mijn beste vriendinnen Lisa. En wat is er een gepaster cadeau voor deze gelegenheid dan een zelf gebreid deken?

Ik wou iets tijdloos en toch modern. Op Ravelry vond ik een heel mooi babydeken: de Dean's Blanket. Ik moest dus nog wel wat omrekenen, want ik wou een groot volwassen deken, waar ze met twee onderkunnen. Ook de boord deed ik anders. Onder- en bovenaan maakte ik een boord in ribbelsteek, maar aan de zijkanten werkte dit niet, alles ging omkrullen. Ik probeerde verschillende soorten boorden; ribbels, rijstpap en zelfs geen boord, maar wat ik ook deed, het bleef krullen. Dan maar een krulboord.
De steek is heel eenvoudig, maar ik vind het zo een leuk effect. Ondank het feit dat ik je deze steek tegenwoordig overal tegenkomt kan ik nergens vinden hoe hij wordt genoemd.

 

Dekens breien, het is een hele klus. Enerzijds vind ik het heerlijk om maanden met hetzelfde project bezig te zijn. Omdat in het hele brei-proces, ik het breien zelf het leukste vindt. Patronen zoeken en uitproberen, de perfecte naalddikte zoeken, om nog maar te zwijgen van alle stuks op het einde in elkaar te zetten, zijn zeker niet mijn favoriete bezigheden. Een deken is dus ideaal, want eens het hele zoekproces achter de rug is ben ik voor maanden zoet én er is amper afwerking nodig.Ik begon er wel goed op tijd aan, ergens in januari. Na vijf maanden was hij klaar, net op tijd voor de trouw. Dat verklaart ook onmiddellijk waarom het hier zo stil was op de blog, de voorbije maanden.

 Aan de bovenste rand liet ik twee bobbels achterwegen om de initialen van het koppel op te mazen.

De wol komt uiteraard weer van bij Dumpie. 35 bolletjes heerlijk zachte Kasjmier. 

Nog een Bernadette

Na de Bernadette voor Leen, eentje voor mezelf.

In mijn lessen worden ook vaak Bernadettes gemaakt, het is een ideaal project voor beginners. Alle basistechinieken zitten erin en ze kunnen met vrij grote zekerheid de lessen afronden met een draagbaar en afgewerkt exemplaar. één van de deelneemsters maakte dit model in deze groene wol. Ik paste hem eens en was verkocht. Ik ging dus dezelfde wol halen (bij Dumpie) en breien maar. Op een paar dagen was alles gebreid en kon ik me weer verliezen in het vervelende werk van aan elkaar mazen. Maar ik zette door en op een kleine week was hij af en draagbaar.

White alpaca

In deze tijden, waarin het hart soms koud is, is het belangrijk van buitenaf een beetje warmte te krijgen. Dus ook in de kleren die we aandoen, een sjaal uit heerlijk zachte alpacawol kan daarbij een beetje helpen. 

De wol kocht ik, net zoals zij deed bij de vorige versie, bij Julija's shop.  Ik ben een echte nul in breien, al mijn skills leerde ik van blogmaatje Lien. Het is een heel goed beginnersprojectje. Je breit met twee draden tegelijk, enerzijds is dat voor een beginner wel een uitdaging, anderzijds zorgt dat ervoor dat het wel echt vooruit gaat. Hoewel ik dat laatste een beetje moet nuanceren... Ik begon er in juni 2015 aan, om tegen het jaareinde eindelijk klaar te zijn. Met het komen van de zomer verminderde de breigoesting, pas tegen de herfst vloog ik er echt in.

De lente is nog niet voor meteen, maar in afwachting ervan heb ik het heerlijk warm met de alpaca sjaal. 

De dip dye sjaal

Eind december was er de jaarlijkste uitstap met Boho naar Amsterdam. Een hele dag shoppen met focus op naai- en breiwinkels.

 Dit jaar stond op de lijst een nieuwe breiwinkel Stephen & Penelope, Katrien van Boho benadrukte nog eens dat ik hem zeker moest bezoeken, echt de moeite.Blogmaatje Leen was mee, maar omwille van een koopstop bij haar werden de naaiwinkels overgeslagen en kwamen we al snel in de winkelstraten met kleding en interieurspullen. En voor we het wisten waren we een paar uur verder, zonder enige wol gezien te hebben. We herpakten ons en gingen op zoek naar Stephen & Penelope. En wat blij dat we dat deden! Een hippe wolwinkel zoals ik er één mis in Gent. Met massa's kwaliteitsvolle wol, verschillende merken, bekende en minder bekende.

Ik vind het altijd riskant om wol te kopen in het buitenland, want wat als je tekort komt, dan zit je daar met een trui van 5 cm te kort? Maar ik wou wel graag wol kopen, een sjaal dan maar, niet erg als die wat te kort was, bovendien werd me verzekerd dat er online kon bijgekocht worden, als mijn kleur nog niet op was tegen dan uiteraard. Het zat al even in mijn hoofd om een groene sjaal te maken, ideaal dus.
Ik vroeg hoeveel bollen in nodig zou hebben voor een sjaal in patentsteek. Ik koos voor een donker groene wol van Cascade yarns. Het winkelmeisje vroeg of ik  één of tweekleurige patent wou doen. "één" zei ik! Maar eenmaal buiten bleef de vraag in mijn hoofd spoken, moest ik  mezelf eens niet uitdagen, een éénkleurige patent heb ik ondertussen wel al vaak toegepast. Terug naar binnen dan maar, Leen besloot de twee bollen groen over te kopen en er nog twee bij te kopen om zelf een sjaal te maken. Ik nam er nog twee in een grijsblauw bij.

Eénmaal thuis bleek de tweekleurige patent niet het effect te geven dat ik wou. Er werd geprobeerd en geëxperimenteerd met steken en de combinatie van de twee kleuren. Om uiteindelijk tot dit resultaat te komen:  een boordsteek 1/1 met het middenstuk in het groen en de uiteinden in blauw.

Pomponnetjes muts

Nog een model uit de Jules&Julie boek. De Dublin-muts: heel simpel patroon in een patentsteek.

Ik breide hem met rondbreinaalden, ipv gewone naalden zoals aangegeven in het model. Dit maakte dat ik wel even moest nadenken om de parelpatentsteek zoals beschreven in het boek aan te passen naar rondbreien. Maar na even proberen en nadenken lukte dat wonderwel.

De licht gespikkelde grijze wol vond ik bij Dumpie, Het pomponnetje is een broche die ik kocht bij Monki.

Barcelona: de trui

Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn zussen het nieuwste breiboek van Julia'sshop: Jules en Julie.

Een nieuw breiboek met heel veel mooie sobere stuks in, voor kinderen, maar ook voor volwassenen. Vooral over de Barcelona trui was ik erg enthousiast. Deze wordt gebreid met Drops Alpaca wol. Ik kende deze wol al van de sjaal die ik eerder dit jaar maakte en ben grote fan. Het is zo zacht én betaalbaar.

Tijdens het maken van deze trui leerde ik wat dingen bij:
Dat zwarte wol moeilijker te breien is dan andere kleuren wist ik al, maar zwarte bouclé is nog wel een niveautje hoger. De steken zijn nog moeilijker te onderscheiden door alle krulletjes en gevallen steken zijn ook werkelijk quasi verloren. Ik beperkte het breien dan ook tot overdag naast het raam, om zo weinig mogelijk onherstelbare fouten te maken. Om de paar rijen telde ik al mijn steken, zo kon ik nog tijdig de zoektocht naar gevallen steken beginnen indien nodig.

Meestal brei ik een trui in de verschillende stukken die ik dan op het einde in elkaar zet. Bij deze trui  worden voor en achterpand al breiend aan elkaar gezet en ook de mouwen maak je door steken op te nemen in de schouder. Dit zorgt ervoor dat op het einde slechts twee naden moeten worden toegemaasd. Heerlijk!

Voor die ene keer dat ik bij het breien de wol gebruik die in het patroon wordt voorgesteld, bleek dit toch minder evident dan gehoopt. Voor een smal model van de barcelona trui zou je vijf bollen nodig hebt. Met die vijf kwam ik echter niet verder dan het voor- en achterpand. Dit zou aan mijn breistijl kunnen liggen, maar het lijkt me wel straf dat ik zó los gebreid zou hebben dat ik daardoor een volledige kraag en twee mouwen niet meer kan breien.
Dit soort fouten is typisch voor breiboeken, je kan moeilijk alle maten van alle modellen eens maken om te weten hoeveel wol je per maat nodig hebt. Dit wordt dus vaak op basis van een berekening bepaald, en dat kan al eens fout lopen.

Maar deze kleine foutjes houden me zeker niet tegen om nog meer stuks uit dit boek te proberen. Zo maakte ik ook al de Dublin muts en ook de Rennes trui staat nog op mijn todo-lijstje.

Blanco Bernadette

De Bernadette, het is een klassieker ondertussen. Iedereen draagt hem tegenwoordig, alle leeftijden, alle kleuren, alle maten en alle kwaliteiten.

 Het werd tijd dat ik me er ook eentje aanschafte. Een zelfgemaakte uiteraard.
Trouwe lezers kunnen al raden waar ik me de wol aanschafte. Drie draden mohair; twee gebroken wit, één wit met een gouden glitter in. Het leek me verstandig om voor iets sober te kiezen, daar deze trui oversized is én met drie draden gebreid wordt kruipt er heel wat wol en dus heel wat geld in. Je kan dan maar beter voor een tijdloos kleur gaan bedacht ik me.

Ondanks het feit dat dit zowat het snelste en makkelijkste trui-patroon is dat er bestaat, duurde het toch meer dan een half jaar voor ik hem afhad. Er was twijfel, of mijn klein lijf wel bij zo'n grote trui past, of mijn huid wel bij dit wit past. Een hele zomer uitstel, en toen kwam Leen polsen of ik ook een Bernadette voor haar wou maken, want ze vond de mijne (of toch de drie lappen die ik toen al had) zo mooi. En zo werd Leen eigenaar van dit wit exemplaar.

Het patroon kreeg ik bij Dumpie bij de aankoop van de wol, ik paste hem lichtjes aan. Zo werd hij iets kleiner dan voorzien in het oorspronkelijke patroon. Ik ben grote fan van oversized, maar te is te.

Ook zin om een trui te breien? Of weet je hoe er één te breien maar niet hoe hem in elkaar te zetten? Bij Boho geef ik deze winter de cursus 'breien op maat'. Wie al een klein beetje brei-ervaring heeft, kan zich inschrijven om ook een Bernadette of een trui, muts, sjaal, babydeken of ... naar keuze te maken.
En voor wie nog geen breiervaring heeft, is er de cursus 'breien voor beginners'.

Nog een alpaca sjaal

Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn ouders, wat kennen ze me toch goed, een pakketje Alpaca wol. Meegenomen van hun recente reis door Peru en Bolivie. Ik had op voorhand wel wat tips over  de kleur doorgegeven, donker grijs. Omdat ik plannen had voor een donkere grijze sjaal, dat past op alles.

 

Op de website van The Purl Bee, toch wel één van mijn favoriete plekken om inspiratie op te doen, vond ik het patroon voor een streepjessjaal. Ik was meteen overtuigd, een simpele sjaal, maar toch net iets uitdagender om te breien doordat hij diagonaal is, en je dus telkens moet minderen aan één kant en meerderen aan de andere.
Ik zocht in de wolkast van mijn mama nog een kleur voor het streepje. Er was twijfel tussen wit en beige, ik ben normaal gezien niet zo'n beige fan. Maar het proeflapje kon me toch overtuigen. En achteraf gezien ben ik daar heel blij om.

Ik vond het wel moeilijk om telkens de losse eindjes mooi weg te werken. De foto's van de sjaal op de purl bee geeft me de indruk dat het draadje bij hen zo mooi is weggewerkt dat je ze amper ziet, dat lukte me echt niet.

 

Alhoewel, als ik deze laatste foto zo zie, zijn mijn ingewerkte draadjes ook niet zichtbaar. Tzal dus een kwestie van goede fotografie zijn. Waarvoor dank Liesbet!

Wist je dat er ook breipatronen in La Maison Victor staan?

Dat La maison victor een populair tijdschrift is bij naaisters is gekend, bloggenoot Leen is abonnee en maakte al een hoop mooie stuks. Elke editie stuurde ze me foto's van de breimodellen die er in staan: 'Mooi! Ook maken!'
En zo begon ik aan de Celeste sjaal.

Ik kocht voor één keer de wol zoals voorgesteld in het patroon, de prachtige Kidsilk Haze van Rowan. Ik ging voor de combinatie grace en rosse, gekocht bij Stoffenidee. De samenstelling van mohair en zijde maakt deze wol super zacht, perfect voor een sjaal dus.

Ik liet wel de ajour-gaatjes achterwegen, ik heb het niet zo voor ajour. Zo werd het een heel simpel model om te breien, gewoon alles rechts. Enkel opletten dat ik op tijd van kleur wisselde.

Ik vind La Maison Victor een heel leuk tijdschrift. De breipatronen die er in staan zijn vaak helemaal mijn ding, sober en stijlvol. Het boekje is mooi vormgegeven en de patronen zijn duidelijk en goed uitgewerkt. Maar ook een paar minpuntjes. Zo staat er in het oorspronkelijk patroon dat je van elke kleur 100 gram nodig hebt. Acht bollen dus in het totaal, elk aan 14 euro de bol. Prijzig sjaaltje! Gelukkig behield het kritische oog van mijn mama me ervan onmiddellijk zoveel te kopen. Uiteindelijk bleek ik met 2,5 bol per kleur voldoende te hebben. Ondertussen hebben ze in het online patroon de aantallen ook aangepast zag ik.
Ook het patroon was niet helemaal juist, als ik het patroon had gevolgd zoals beschreven in het tijdschrift had ik een sjaaltje van slechts een meter lang gehad. Al zal het feit dat ik geen ajour gaatjes maakte mijn sjaal ook wel wat korter hebben gemaakt. Spijtig van deze slordigheidsfoutjes, maar het zal me zeker niet weerhouden om opnieuw een patroon uit dit tijdschrift te maken.

Het is een fragiele sjaal, ergens blijven aan hangen zorgt onmiddellijk voor grote haken, en daar zit er net iets te veel werk (en geld!) voor in. Bijgevolg draag ik hem niet super vaak, het is een gelegenheidssjaal.

Blue alpaca

Hij is behoorlijk populair, de alpaca bouclé sjaal van Julia's shop. En terecht, zo zacht en warm kom je ze zelden tegen.

Ik kreeg een tijdje geleden een bon voor de webshop van Julia. Omdat je met een bon voor de webshop niet in de echte winkel kan kopen (hallo logica) én omdat de winkel in Antwerpen ligt, niet onmiddellijk een stad waar ik heel vaak kom, was ik verplicht mijn eerste online wol aankoop ooit te doen.  

Online wol kopen vind ik trouwens iets vreemd, hoe kan je nu wol kopen die je niet gevoeld hebt, en die kleur, die komt toch zelden overeen met hoe het er in het echt uit ziet?
Ik besloot op veilig te spelen en te gaan voor een pakket wol voor een sjaal die me bekend was.

Na verschillende moeilijkere projecten was het een verademing om nog eens in de tricotsteek te breien, een rijtje rechts, een rijtje averechts, zalig. Het oorspronkelijke model is in de ribbelsteek, (nog zaliger, alles rechts breien!) maar ik zie liever tricot- dan ribbelsteek. Nadeel is dat mijn sjaal nu wel krult. Om dat tegen te gaan maakte ik onderaan en bovenaan een klein boordje in ribbelsteek, en af en toe deed ik langs de zijkant ook enkele ribbelsteekjes. Zo krult hij net iets minder. En eigenlijk stoort het krullen me niet, omdat hij dik genoeg is.

Ik kocht voor de zomer een jasje dat niet toe kan, een goede sjaal is dus welkom.

Happy knitting

Ik heb breien altijd al ongelofelijk ontspannend gevonden, een rust op drukke dagen, een troost op lastige momenten. In de file op de ring van Antwerpen, in tijden van afgeschafte treinen, in vergaderingen die niet in mijn moedertaal gevoerd worden; het idee dat ik mijn dag al breiend mag afsluiten is mijn redding.
En de wetenschap staat mij bij. Het is bewezen dat breien goed is voor je gezondheid, meer specifiek voor je mentale gezondheid. Het maakt mensen tevredener, ze piekeren minder en zijn minder gestrest. En het is ook nog eens goed voor het geheugen en zelfs voor chronische pijn, het kan niet op! Om nog maar te zwijgen van het gevoel van voldoening dat je ervaart eens je een eigen stuk af hebt. Als statistiek en significantie het aangeven zal het wel waar zijn zeker.
(voor wie geen fan is van wetenschappelijke moedertaal-vreemde lectuur, hier de Femma vertaling).

 

Wil jij ook besparen op bezoekjes aan de therapeut, goed nieuws dan! Er zijn nog een paar plekjes vrij in mijn breilessen bij boho. Als je nog geen brei-ervaring hebt en zin hebt daar verandering in te brengen, als je toch al eens naalden vastgehad hebt maar je wel wat opfrissing kan gebruiken om je niveau naar het volgende level te brengen, wees allen welkom. Ik garandeer je dat je mijn breilessen niet verlaat voor je op het minst een kabel kan breien, de foto van de kabel van één van mijn leerlingen hieronder als bewijs.

Schrijf je snel in, de plaatsen zijn beperkt.

Spikkelkousen

De liefde voor breien zit in de familie. Zowel mijn mama als haar mama zijn fervente breisters. En iedere heeft zo zijn specialiteit. Zo breit mijn bomma kousen en wanten, ongeveer met haar ogen toe. Als kind werden onze voetjes dan ook steeds warm gehouden in wollen kousen, in alle kleuren van de regenboog.

 

Het werd dringend tijd dat ik het ook leerde. Ik waagde al meerdere malen een poging maar omdat er zoveel verschillende technieken in zitten kwam ik altijd wel ergens vast te zitten.

Bij één van mijn bomma haar bezoekjes aan Gent lasten we dan ook een snelcursus sokken breien in. Om mij ook na de cursus niet te verliezen in het sokken breien, maakte mijn bomma een handleiding, in een jargon dat alleen zij en ik verstaan. Met tekeningetjes, en  woorden zoals 'kruipertjes en vogeltjes', voor ons de evidentie zelve, voor anderen waarschijnlijk Chinees.

 

Ik ben nog op zoek naar een goeie manier van opzetten (bij mijn volgende paar probeer ik eens de Italiaanse opzet) en met vier naalden breien is nog steeds niet mijn favoriete bezigheid, maar al bij al ben ik heel blij met mijn eerste zelfgebreide paar.

De gespikkelde sokkenwol komt uit de Phildar, en vind ik perfect passen bij mijn spikkeltrui. De perfecte outfit om de laatste koude dagen door te komen.

De eerste en de laatste wintertrui

Mijn eerste zelfgebreide trui! Ik maakte al enkele kindertruitjes, en ik begon vooral al verschillende keren aan truien voor mezelf. Maar dit is het eerste exemplaar dat ik én afmaakte én nog eens draag ook! Een succesverhaal.

 

Het model komt uit een boekje van de Phildar. Niet onmiddellijk de hipste winkel, maar ze hebben wel vaak leuke modelletjes in hun boekjes staan.
Voor de wol ging ik zoals gewoonlijk naar Dumphie’s Wolhuis. Breien is duur, maar voor de wol van deze trui betaalde ik maar 48 euro. Niet veel toch, voor een super warme trui uit 100% wol? Met dubbele draad en naalden nr. 5 gaat het snel vooruit. Daar kwam nog eens bij dat ik het model kleiner maakte dan dat zij hadden voorzien voor de kleinste maat, want ik kwam al snel tot de vaststelling dat de 34 zoals zij hem maakten voor mij een heel stuk te groot zou zijn. Dit was enerzijds een nadeel, omdat ik had gehoopt eens makkelijk een patroon te kunnen volgen, zonder zelf te moeten rekenen en tellen. Anderzijds was het wel handig omdat er minder gebreid moest worden.

Het grootste werk was dus niet het breien, maar wel het in elkaar zetten. De boord met de knopen en knoopsgaten moest apart gebreid worden, en er dan aangenaaid worden, en bovenaan moesten de twee boorden mooi in elkaar samen komen, dat vroeg toch enkele pogingen om tot een mooi resultaat te komen. Toen alles in elkaar zat bleek dan weer dat de mouwen toch wel een 10 cm te lang waren, die moest ik er dus weer helemaal uithalen en een stuk uittrekken. Je hoort het, de afwerking zorgde voor veel ergernis en uiteindelijk even veel uren werk als het feitelijk breien van de trui. 

 

En dan waren er nog de knopen, ik haalde drie houten knoopjes bij de Veritas, maar raakte ze ergens tijdens het proces kwijt. Dan maar op zoek in de knopendoos van mijn moeder. Ik vond er leren knopen, voor de goede kijker, ze zijn inderdaad alle drie lichtjes verschillend. Het idee was deze er op te zetten tot de gekochte exemplaren tevoorschijn kwamen, maar ik ben er ondertussen zo tevreden van (en het prutsen aan de trui meer dan moe) dat ik denk dat ik ze er gewoon aan laat.

De perfecte trui om de laatste koude dagen door te komen.